Η πόλη της Ανδραβίδας, στα ανατολικά όρια του κάμπου Γαστούνης – Ανδραβίδας, επελέγη από τον γάλλο σταυροφόρο που ξεκίνησε την κατάληψη της Πελοποννήσου, Γουλιέλμο Σαμπλίττη, ως πρωτεύουσα του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Πριν από τη φραγκική κατοχή ήταν ήδη μια από τις σημαντικότερες και μεγαλύτερες πόλεις του Μοριά. Στο Χρονικό του Μορέως, η Ανδραβίδα αναφέρεται ως χώρα η λαμπρότερη στον κάμπον του Μορέως. Ο συμπολεμιστής Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κατάκτησης, ασχολήθηκε με τη διανομή των φέουδων και την οργάνωση της ηγεμονίας του. Για τον καθορισμό αυτών των θεμάτων πραγματοποιήθηκε μια σύνοδος μεταξύ των φεουδαρχών στην Ανδραβίδα, κατά την οποία η πόλη ορίστηκε πρωτεύουσα του πριγκιπάτου. Έτσι, αποτέλεσε το πρώτο διοικητικό και πολιτικό κέντρο του νεοσύστατου φραγκικού κράτους. Επιπλέον, υπό τον Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνο (1210-1228/30) έγινε έδρα του επισκόπου Ωλένης1. Η μεγάλη ακμή της Ανδραβίδας επισκιάστηκε σύντομα από την οικονομική ανάπτυξη που γνώρισε η Γλαρέντζα το 14ο αι., καθώς αυτή αποτέλεσε το εμπορικό κέντρο της Πελοποννήσου και το σημαντικότερο λιμάνι προς τη Δύση.



